laugardagur, júlí 23, 2005

það versta við...

add er að þó athyglin og eftirtektarsemin séu á útopnu og taki eftir smæstu smáatriðum, svo lengi sem þau eru painstakingly obvious, þá eigum við, amk sum okkar, allt að því yfirgengilega erfitt með að taka eftir ekki svo painstakingly obvious smáatriðum sem þó eru hreint alls ekki nein smáatriði. það þarf því, amk í sumum tilfellum, að hinta að hlutunum, segja okkur þá, teikna fyrir okkur myndir af þeim, skrifa leiðbeiningar með þeim, og svo búa til kennslumyndband um þá með sér kapítula um aðferðarfræðina því, let's face it, hver les leiðbeiningar...?

samt eru sum okkar hreint ekki alveg viss um þessa hluti og þurfa því að spyrja einföldustu grundvallarspurninga eins og til dæmis; af hverju er himininn blár og á ég þá virkilega engann séns í þig...?

svar óskast sent, með ítarlegum leiðbeiningum og þrívíddarteikningum osfrv...

þriðjudagur, júlí 19, 2005

ég fer í fríið...

ég fer í fríið, ég fer í fríið... svo ég haldi í, og í heiðri, þá, og þeirri, venju að vitna í eldgömul og næstum löngu gleymd dægurlög!

talandi um venjur, ja svona frekar en heiður, enn þá amk, þá eru "allir" greinilega löngu hættir að kommenta á þetta líka unaðslega frábæra blog mitt, sem gefur þeim grun mínum að "allir" séu löngu hættir að lesa bloggið mitt, byr undir báða vængi upp í hæstu hæðir, og þykir mér það miður því eins og allir aðrir sannir listamenn nærist ég á fídbakki... (not too settle a hint, is it?)

ekki svo að skilja að hafi sjálfan mig grunaðan um að gefa fólki of óljósar vísbendingar, ef þetta sama fólk vill á annað borð, eða hitt, taka eftir þeim... ég meina, þegar ég vildi launahækkun þá fór ég bara fram á launahækkun, og fékk hana... og þegar ég vildi fara í innflutningsteiti þá bara droppaði ég hintum, hægri vinstri (já eða suðaði bara og suðaði eins og einhver myndi sjálfsagt kalla það) þangað til mér var boðið í innflutningsteiti...

en stundum getur maður ekki suðað, og stundum getur maður ekki verið of augljós... þannig lagað séð skilurðu, sjálfsagt er ég, frá einhverju sjónarhorni augljósari en andskotinn í matrósarfötum í sunnudagaskóla, sérstaklega ef þú stendur uppi í predikunarstólnum og mænir framan í djöfsa með sitt hæðnisglott. en ef þú situr á aftasta bekk og mænir upp í rjáfur og bíður þess eins að kórinn klári síðasta sálminn svo þú getir hlaupið út í góða veðrið þá náttla sérðu bara ekki rassgat, þó það sé rautt og með hala...

eh... hvað var ég að reyna segja...? ætli það skipti nokkru einasta máli? eníveis... já, talandi um gott veður þá fóru ég og sys í nettan sunnudagsbíltúr á þingvelli í tilefni þess að það er þriðjudagur... og allt fullt af útlendingum, frökkum, þjóðverjum, flæmingjum, skandinövum, ameríkönum fordæmandi hrossakjötsát og berandi það saman við gæludýraát, sem er auðvitað bara bull! nú á ég kött fyrir gæludýr (já eða hann mig) og ég verð bara að segja það að á meðan heill hestur getur fætt fjögurra manna fjölskyldu í fleiri daga þá er það kjöt sem kemur af ketti varla upp í aðra nösina á... ehm... ah... úúh... hérna sko... ketti... jú ok, sennilega væri það nú alveg nóg fyrir einn kött en varla meira en það, þar fyrir utan held ég að kattakjöt sé frekar ólystugt, og til að gæta réttlætis má það sama segja um hrossakjöt enda samkvæmt mínum nýustu upplýsingum fást um það bil réttar sex þúsund krónur íslenskar fyrir greyið í næsta sláturhúsi. annars er ég persónulega mikið hrifnari af folaldakjöti, þó ég sé með hálfgerðan móral yfir því að borða það... ég meina, maður sér þessi grey á vorin sprikklandi úti í haga rétt nokkurra daga gömul, gleðst yfir þessu litla kraftaverki sem lífið er og rétt fáeinum mánuðum seinna stendur maður eins og soltinn úlfur yfir grillinu, þrjár mínútur á fyrri hliðinn, tvær á þeirri seinni, hámar grey folaldið í sig, smjattar og strýkur á sér kviðinn.

það er ekki alltaf tekið út með tómri sældinni einni saman að vera efstur í fæðukeðjunni...

sunnudagur, júlí 17, 2005

crap...!

já crap! segi, skrifa og meina crap! af hverju? jú, sko... sko... af því að... sko... crap!

einmitt! en... stundum langar þig og langar til að gera eitthvað, segja eitthvað við einhvern/einhverja af því þú heldur, amk vonar, að ef þú gætir einu sinni hert upp hugann, kastað af þér... þessu einhverju sem heldur aftur af þér, feimninni, hlédrægninni og skriðið út úr skelinni í smástund, öðlast örlítið meira sjálfstraust osfrv þá myndi það amk einhverntímann enda með því að bera árangur, þannig lagað séð...

en svo af því að þú heldur líka stundum að þessi einhver sem þú hefur áhuga á, hefur ekki snefil af áhuga á þér (ekkert illa meint sko, þetta er bara einn af þessum hlutum í lífinu) þá er ekki svo auðvelt að framkvæma áðurnefnda hluti... ekki svo að skilja að lífið eigi endilega að vera auðvelt...

en sko, stundum höldum við að sá/sú sem sem við höfum áhuga á hafi áhuga á okkur, eitthvað sem viðkomandi sagði og/eða gerði, eða sagði og/eða gerði ekki (samt meira eitthvað sem viðkomandi sagði og/eða gerði (aðgerðir tala hærra en skortur á aðgerðum)) fær okkur til að trúa því. en svo næst þegar við hittum hann/hana þá sýnir hann/hún okkur ekki minnsta vott af áhuga, segir varla meira en hæ og bæ, þá er frekar erfitt að trúa því að áhuginn sé gagnkvæmur...

og hvað skal þá til bragðs taka? kasta öryggisteppinu út í horn, skera á björgunarlínuna, klifra skjálfandi upp á stóra stökkbrettið og henda sér út í djúpu laugina? hvað ef, á miðri leið, krónísk lofthræðslan nær heljartökum á þér? þú stífnar upp, manst ekki í hvorn gúmmífótinn þú átt að stíga, einhvernveginn lekur fram af brettinu og nærð, úr 15 metra hæð, flottustu magalendingu sem sögur fara af, fyrr og síðar?

sko, ég meina, hvað myndir þú gera ef ég, allt í einu og nánast alveg fyrirvaralaust upp úr þurru eins og þruma úr heiðskíru lofti, hringdi í þig og eftir að hafa þakkað fyrir síðast, talað um veðrið (aðallega bölað eilífri rigningunni) spyrði þig síðan hvort þú vildir kíkja með mér á kaffihús, já sko héddna ég meina bara við tvö, sko...?

lífið er...

ekki eins og í bíómynd, því miður og sem betur fer... ég meina, sumar myndir eru hryllingsmyndir og sumar myndir eru sætar og skemmtilegar og enda alltaf vel...

lífið er heldur ekkert alltaf eins og naked lunch...

en stundum mætti lífið vera aðeins líkara sumum bíómyndum, góðum bíómyndum sko, svo það sé alveg á hreinu. ég hef séð allt of margar lélegar bíómyndir og það myndi æra óstöðugan ef lífið sjálft færi að líkjast þeim

en, og eins og ég var að reyna að segja, þá mætti lífið sjálft stundum... þeas, mættu sum atriði í lífinu vera líkari sumum atriðum í sumum bíómyndum... stundum væri betra að hafa gott handrit, hafa lesið það yfir og æft nokkrum sinnum, fá nokkarar tökur, eða bara eins margar og til þarf til að ná atriðinu góðu...

hvað er ég eiginlega að röfla? ég eiginlega veit það ekki sjálfur, en það er aukaatriði...

The lavatory

has been locked for three hours solid....I think they are using it for an operating room....
NURSE: "I can't find her pulse doctor."
DR. BENWAY: "Maybe she got it up her snatch in a finger stall."
NURSE: "Adrenalin, doctor?"
DR. BENWAY: "The night porter shot it all up for kicks." He looks around and picks up one of those rubber vacuum cups at the end of a stick they use to unstop toilets.... He advances on the patient... "Make an incision Doctor Limpf," he says to his appalled assistant.... "I'm going to massage the heart."
Dr Limpf shrugs and begins the incision. Dr. Benway washes the suction cup by swishing it around in the toilet bowl....
NURSE: "Shouldn't it be sterilized, doctor?"
DR BENWAY: "Very likely but there's no time." He sits on the suction cup like a cane seat watching his assistant make the incision.... "You young squirts couldn't lance a pimple without a vibrating scalpel with automatic drain and suture.... Soon we'll be operating with remote control on patients we'll never see.... We'll be nothing but button pushers. All the skill is going out of surgery.... All the know-how and make-do... Did I ever tell you about the time I performed an appendectomy with a rusty sardine can? And once I was caught short without instrument one and removed a uterine tumor with my teeth. That was in the Upper Effendi and besides..."
DR. LIMPF: "The incision is ready, doctor"
Dr. Benway forces the cup into the incision and works it up and down. Blood squirts all over the doctors, the nurse and the wall.... The cup makes a horrible sucking sound.
NURSE: "I think she's gone, doctor."
DR. BENWAY: "Well, it's all in the day's work." He walks across the room to a medicine cabinet.... "Some fucking drug addict has cut my cocaine with Saniflush! Nurse! Send the boy out to fill this RX on the double!"

Stundum er lífið eins og Naked Lunch, allt einhvern veginn svo fráhrindandi geðveikt og brenglað en samt svo fallegt frábært og æðislegt...

föstudagur, júlí 15, 2005

áhrifamáttur dagblaðanna

er geysimikill, var á mbl.is og las um fyrirhugaða tónleika patti smith á nasa 6. sept. ákvað þar og þá að þetta yrðu ekki enn einu tónleikarnir í sumar sem ég pæli í og spekúlera og hugsa um að fara á og fer svo aldrei á... þannig að nú á ég tvo miða á patti smith á nasa 6. september 2005, nánar tiltekið kl 20:00

tvo miða? já já, ég nenni ekki einn á tónleika, bara spurning hvern ég reyni að plata með, hef reyndar ákveðna manneskju í huga en meira um það síðar... já eða bara ekki...

fimmtudagur, júlí 14, 2005

og hér er að lokum blátt reiðhjól...*

og hvað svo? ég meina, hvað næst? hvað, þegar yndisfagri,** ástríðufulli, lífskúnstnerinn og ánægjuaukinn ykkar (yðar einlægur, bara svo það sé alveg á hreinu) er alveg uppiskroppa með hnyttnar athugasemdir, spaugileg samfélagsleg komment og önnur sniðugheit? hvað þá?

nú er öldinn önnur en hér áður fyrr þegar ég þurfti ekki annað en að opna augun á morgnana og spretta fram úr eins og vel smurð ryðfrí stálfjöður að frjósöm gullkornin flutu eins og stórfljót í stríðum straumum út um öll vit... (ok, það var kannski meira svona klukkan allt of margt á kvöldin og í raun komin nótt og ég rembist við að sofna þegar heilinn hrökk í overdrive og ég hugsaði með mér: "hey, þetta er sniðugt. þetta verð ég að muna..." sem auðvitað gerðist næstum aldrei)

en nú er sjálfskiptingin í heilanum biluð, föst í fyrsta og allt snýst sinn... eh... uhm... er... ah... já, eða snýst bara alls ekki...

ekki ég sé svo sem nokkuð að kvarta skiluru...?

kannski er heilinn í mér bara allt of upptekinn af vinnunni. það eiginlega bara hlýtur að vera því það seinasta sem ég hugsa um áður en mér loksins tekst að sofna á kvöldin og það fyrsta sem ég hugsa um þegar ég næ að klöngrast fram úr á morgnana, svefnvana og vansvefta, er vinnan mín - sem er náttúrulega gjörsamlega með öllu óþolandi, ég meina, ég er annað hvort löngu búinn að stimpla mig út eða klukkutíma frá því að stimpla mig inn! og eins og það sé ekki nóg þá hringir foringinn í mig og vekur mig snemma á sunnudagsmorgni eða truflar mig yfir sjónvarpinu seint á miðvikudagskvöldi!

vííííííííííííííííííííííííí... et al - bara einn vinnudagur í sumarfrí, sem ég eyði auðvitað bara í svefn og aðra vitleysu...

* og lásinn á því er inn, út... inn, inn, út...
** hey, kommon, amk on ðe insæd jú nó!

laugardagur, júlí 09, 2005

ég hef nákvæmlega...

ekkert að segja, slitróttar hugsanir endurtaka sjálfar sig í sífellu innan í hausnum á mér og komast hvergi... ekki svo að skilja að þær hafi eitthvert að fara, þannig lagað séð

merkilegur andskoti hvað líkamleg þreyta hefur mikil áhfrif á andlegt ástand. ef þú ert líkamlega þreytt/ur þá ergo ertu andlega þreytt/ur... kannski er heilinn í mér bara svona þreyttur líka, mjamm, sennilegast er það skýringin, miklu meira en brjálað að gera hjá mér í vinnunni enda tveggja manna maki þessa vikuna...

fer sjálfur í frí eftir viku; víííííííííííííííííí!!! etc.