það rann
líka upp fyrir mér nýlega (núna rétt í þessu jafnvel, þar sem atburðir gærkvöldsins meltast í litla sæta heilabúinu mínu og eru um það bil núna að raða sér niður í skipulegar og settlegar raðir áður en þeir trítla svo upp í meðvitundina aftur) að ég get andskotann alla hluti, í bandi.
bandi? já sko, eins og alþjóð veit er ég allt að því víðáttu lofthræddur (ok, ekki allt að því). og í gærkvöldi tók ég mig til og kleif 12-ish metra háa klettasprungu einn og hjálparlaust. eitthvað sem ég hélt ég ætti aldrei eftir og myndi aldrei geta. kennir manni að efast ekki (svo mikið) um sjálfan sig.
hvað kemur bandið málinu við? jú ég hefði auðvitað ekki lyft fótum af jörðinni án þess að vera tryggilega tryggður (í bak og fyrir) í bandi því annars hefði ég örugglega dottið og stórslasað mig og þú myndir aldrei lesa um þessar svaðilfarir mínar á blogginu mínu. í mesta lagi lesa dánartilkynningu í blöðunum, kannski hefði ég komist í fréttir; "lofthræddur ræfill á vegum hjálparsveitar skáta í reykjavík stórslasaðist þegar hann hrapaði við klettaklifur í stardal í gærkvöldi."
en það sem ég vildi sagt hafa (held ég) var eitthvað á þá leið að maður getur ótrúlega hluti, hluti sem engan (í minni fjölskyldu) hefði órað fyrir að væru mögulegir, bara ef maður fílar sig temmilega öruggan og þarf ekki að hafa áhyggjur af því að slasa sig eða hrapa til bana. merkilegt alveg. svo er þetta líka ógsla gaman sko!
bandi? já sko, eins og alþjóð veit er ég allt að því víðáttu lofthræddur (ok, ekki allt að því). og í gærkvöldi tók ég mig til og kleif 12-ish metra háa klettasprungu einn og hjálparlaust. eitthvað sem ég hélt ég ætti aldrei eftir og myndi aldrei geta. kennir manni að efast ekki (svo mikið) um sjálfan sig.
hvað kemur bandið málinu við? jú ég hefði auðvitað ekki lyft fótum af jörðinni án þess að vera tryggilega tryggður (í bak og fyrir) í bandi því annars hefði ég örugglega dottið og stórslasað mig og þú myndir aldrei lesa um þessar svaðilfarir mínar á blogginu mínu. í mesta lagi lesa dánartilkynningu í blöðunum, kannski hefði ég komist í fréttir; "lofthræddur ræfill á vegum hjálparsveitar skáta í reykjavík stórslasaðist þegar hann hrapaði við klettaklifur í stardal í gærkvöldi."
en það sem ég vildi sagt hafa (held ég) var eitthvað á þá leið að maður getur ótrúlega hluti, hluti sem engan (í minni fjölskyldu) hefði órað fyrir að væru mögulegir, bara ef maður fílar sig temmilega öruggan og þarf ekki að hafa áhyggjur af því að slasa sig eða hrapa til bana. merkilegt alveg. svo er þetta líka ógsla gaman sko!
