miðvikudagur, febrúar 21, 2007

þung

lund? það þarf kannski ekki mikið til að æra óstöðugan en þegar svo berlega kemur í ljós að lífið sjálft er ekkert annað en síendurtekin röð sömu atvikanna þá þyngist á mér brúnin og lundin.

um hvað er ég eiginlega að tala? jú, hér tjáði ég mig síðast fyrir sex vikum síðan og það er hreinlega eins og tíminn hafi staðið í stað síðan. það eina markverða sem gerst hefur er að nú á ég nýjar skyrtur.

ég er enn saddur eftir átveislu gærdagsins. reyndar er ekki sprengidagur á hverjum degi og frómt frá sagt er ég ekki alltaf svona saddur en samt... það hefur svo sín áhrif til pirrunar og ergelsis að ég stunda það núna að fara út í bæ á hverjum degi eftir vinnu og svitna eins og hestur í hálftíma. af hverju hestur en ekki svín? ég hef aldrei séð sveitt svín en löðursveittan hest hef ég oft séð. þá yfirleitt með hnakkfar á bakinu og knapann með kambinn á lofti og einhvern veginn ímynda ég mér að hesti og knapa líði vel eftir sprettinn. mér líður líka sosum ágætlega eftir mína spretti en það er meira sálrænt en líkamlegt, amk er ég orðinn langeygur eftir árangri erfiðisins.

það er svo enn annað dæmi um tilgangsleysi tilverunnar að ég tel það til markverðra tíðinda að ég hefi eignast nýjar skyrtur...

0 Comments:

Skrifa ummæli

<< Home