föstudagur, ágúst 17, 2007

tek til

baka orð mín frá 21. febrúar á þessu ári þess efnis að aldrei komi sumar á íslandi. auðvitað kemur sumar á íslandi á hverju einasta ári, svona dagatalslega séð. reyndar, sökum afkáralegrar hefðar hver undan rifjum frómra manna fyrr á öldum er runnin, er enn haldið sé upp á sumardaginn fyrsta á miðjum vetri, helst í skafrenningi og stórhríð. finnst alltaf jafn spaugilegt að sjá saklausa skátadrengi og stúlkur hópum saman með fána að vopni forkalast á miðjum laugarvegi meðan dúðaðir öndvegismenn þjóðarinnar, aka atvinnupólítíkusar, horfa brosandi á, dúðaðir í sel og ref.

en í sumar kom sól, og jafnvel hiti, og ekki bara á egilsstöðum og akureyri. reyndar vildi svo skringilega til, alveg reyndar með ólíkindum, að bezta veðrið var sunn- og suðvestanlands í allt sumar. eins og kannski þar ekki að taka fram hér enda öllum ljóst...

samt vil ég meira sumar, já eða meira frí, en samt aðallega meira sumarfrí. því að þó ég hafi fengið (tekið) heilar þrjár vikur í frí þá liðu þær hjá og voru búnar áður en ég náði að snúa mér við og segja hani krummi hundur svín, hestur mús...

föstudagur, ágúst 03, 2007

jú toking tú mí...?

sagð'ann og horfði ógnandi á mig. ég leit í kringum mig og vonaði ég væri ekki einn því maðurinn var allt í senn stór, svartur, skítugur, illa lyktandi, berfættur og feitur.

ég hafði gengið út og og staðnæmst, eftir stutt labb, við kóksjálfsala. haldandi á klinkinu í lófanum gat ég ekki ákveðið hvort ég vildi kók eða mántein dú sem kostaði 89 cent, og kartöfluflögur með sýrðum rjóma eða salti og vinegar, dollartuttuguogfimm, og sagði því stundarhátt "helvítis!" til áherzluauka fyrir engan nema sjálfan mig.

stóri svarti skítugi og illa lyktandi berfætti feiti maðurinn nálgaðist hægt en örugglega, vaggandi í spikinu. ég starði á jörðina, leit síðan til himins, hóstaði, gelti og sló svo sjálfan mig utanundir, ákvað því næst að fá mér bæði kók og mántein dú og sleppa flögunum.

þegar ég snéri við sá ég í iljarnar á stóra svarta skítuga illa lyktandi berfætta feita manninnum þar sem hann kjagaði í burtu eins hratt eins og hann komst, sem, ef satt skal segja, var furðu hratt. minnti á sæljón á fengitíma.