af hverju...
í óskupunum þarf ég, þegar það er stormur; suðvestan 15-20 m/s, að sitja inni í ísköldum, óupphituðum, flísalögðum gler- og járnkassa sem heldur hvorki vatni né vindi og snýr í suðvestur??? helvítið lúkkar vel, það vantar ekki. en það er líka allt og sumt. hér inni er álíka kalt og úti (að frádregnum hinum marg- og víðfræga windchill factor auðvitað).
þegar sólin skín er ég álíka blindur og nýfæddur kettlingur, og þegar heitt er úti líður mér eins og í 1600w örbylgjuofni og þegar svona veður er úti er ég eins og frostbitinn eskimói með grýlukerti í skegginu...
hvað hugsa arkitektar eiginlega? hafa skal það sem betur lúkkar og skítt með fólkið sem vinnur í húsinu svo lengi sem ég þarf ekki að vinna þar? má ég þá frekar biðja um torfkofa með hlýju og notalegu baðstofulofti.
það er svo að sjálfsögðu bara símadaman og receptionistinn sem fær sinn eigin litla og netta rafmagnshitablásaraofn til að ylja sér við... bíðiði bara þangað til vinnueftirlitið, vr og dv kemst í málið; "ungur maður missir báða fætur við hné og sjö fingur vegna kals! - sjá nánar á miðopnu"
"já, ég sko var bara í vinnunni, sat við skrifborðið mitt bara eins og venjulega, var að vísu svolítið kalt sko en maður áttar sig ekkert á þessu, þetta gerist svo hægt og læðist í rauninni bara aftan að manni, að minnsta kosti hjá mér í þessu tilviki. það auðvitað blekkir mann soldið að vera inni, þá á maður ekkert von á þessu þannig lagað þó kalt sé. þegar maður var yngri var manni nú alltaf bara sagt að vera ekki með aumingjaskap og vinna sér til hita. það er nú ekkert alltaf hlaupið að því í svona skrifstofuvinnu.
nú, svo kem ég bara heim og tek þá eftir því að puttarnir á mér eru svoldið skrýtnir á litinn en ég hélt ég hefði bara komið við eitthvað sem hefði smitað svona frá sér, kannski ekki alveg rökrétt hugsun svona eftir á að hyggja en maður kannski hugsar ekki alveg rökrétt við þessar aðstæður, svoldið kalinn á heila líka...
seinna um kvöldið þegar mér var farið að hitna aðeins finn ég fyrir miklum óþægindum og hreinlega bara kvölum, það ofan á þennan skrýtna lit varð til þess að ég hafði samband við heimilislækni og hann bendir mér að fara upp á slysó. þeir reyndu nú að tjasla upp á mig læknirarnir en svo fór sem fór og nú vantar á mig báðar lappirnar og flesta puttana, verð að viðurkenna að mér finnst þetta helvíti hart sko...
þegar sólin skín er ég álíka blindur og nýfæddur kettlingur, og þegar heitt er úti líður mér eins og í 1600w örbylgjuofni og þegar svona veður er úti er ég eins og frostbitinn eskimói með grýlukerti í skegginu...
hvað hugsa arkitektar eiginlega? hafa skal það sem betur lúkkar og skítt með fólkið sem vinnur í húsinu svo lengi sem ég þarf ekki að vinna þar? má ég þá frekar biðja um torfkofa með hlýju og notalegu baðstofulofti.
það er svo að sjálfsögðu bara símadaman og receptionistinn sem fær sinn eigin litla og netta rafmagnshitablásaraofn til að ylja sér við... bíðiði bara þangað til vinnueftirlitið, vr og dv kemst í málið; "ungur maður missir báða fætur við hné og sjö fingur vegna kals! - sjá nánar á miðopnu"
"já, ég sko var bara í vinnunni, sat við skrifborðið mitt bara eins og venjulega, var að vísu svolítið kalt sko en maður áttar sig ekkert á þessu, þetta gerist svo hægt og læðist í rauninni bara aftan að manni, að minnsta kosti hjá mér í þessu tilviki. það auðvitað blekkir mann soldið að vera inni, þá á maður ekkert von á þessu þannig lagað þó kalt sé. þegar maður var yngri var manni nú alltaf bara sagt að vera ekki með aumingjaskap og vinna sér til hita. það er nú ekkert alltaf hlaupið að því í svona skrifstofuvinnu.
nú, svo kem ég bara heim og tek þá eftir því að puttarnir á mér eru svoldið skrýtnir á litinn en ég hélt ég hefði bara komið við eitthvað sem hefði smitað svona frá sér, kannski ekki alveg rökrétt hugsun svona eftir á að hyggja en maður kannski hugsar ekki alveg rökrétt við þessar aðstæður, svoldið kalinn á heila líka...
seinna um kvöldið þegar mér var farið að hitna aðeins finn ég fyrir miklum óþægindum og hreinlega bara kvölum, það ofan á þennan skrýtna lit varð til þess að ég hafði samband við heimilislækni og hann bendir mér að fara upp á slysó. þeir reyndu nú að tjasla upp á mig læknirarnir en svo fór sem fór og nú vantar á mig báðar lappirnar og flesta puttana, verð að viðurkenna að mér finnst þetta helvíti hart sko...

0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home