14. febrúar
sem sagt, valentínusardagurinn...
hrmpf...
oj bara segi ég! já, segi, skrifa og meina oj bara! - jólin og nýárið búið og þrír mánuðir í páska þannig að hallmark (jamm, ameríska kveðjukortafyrirtækið (greeting cards...)) hafandi ekkert annað betra að gera (sennilega ekki nógu mörg afmæli, giftingar, jarðarfarir, etc. í jan - mars (þó maður hefði haldið að það væri fáránlega góð sala í "get well soon" kortunum þeirra)) og þurfandi eitthvað nógu djúsí til að koma veltunni af stað, fattaði upp á valentínusardeginum...
af hverju valentínus? jú, grey kallinn, sem var uppi einhverntímann í fyrndinni, nánar tiltekið á hinum myrku miðöldum, gifti eitthvað grey fólk sem var hreint og beint að drepast úr ást hvort á öðru, svo sem ekkert nýtt við það... nema hvað, af einhverjum þjóðfélagslegum ástæðum mátti þetta fólk ekki giftast, amk ekki hvort öðru, en presturinn velentínus, the silly bugger, sá aumur á þeim og gifti þau samt sem áður og týndi lífinu fyrir greiðviknina, var svo miklu miklu síðar tekinn í dýrlingatölu og er meðal þeirra sem til þekkja betur þekktur sem heilagur valentínus, verndari elskanda, og þá meina ég elskanda í fagurbleikum rómantískum barbara cartland skilningi en ekki holdlegum playboy tv eða þaðan af verra... so git yer dirty mind out of the gutter
eníveis, hallmark sá sem sagt snilldina, og gróðamöguleikann auðvitað, á bakvið þetta allt saman, dúkkaði hans heilagleika upp í moderne búning, auglýsti allann pakkann til helvítis og pöpullinn fylgdi opinmynntur á eftir, gasalega sniðugt eitthvað...
vér íslendingar vorum blessunarlega lausir við þetta kjaftæði allt saman þangað til seint á síðasta tug síðustu aldar að ónefnd útvarpskona á bylgjunni, frk. róleg og rómantísk með velgjulegu röddina, tróð þessu óumbeðin upp á þjóðina. íslenskar húsmæður á miðjum aldri gripu andann á lofti, nú loksins gætu þær, skilyrðislaust átt heimtingu á blómvendi amk einu sinni á ári því þótt kallinn gleymdi bæði konudeginum og afmælinu þeirra þá sæu íslenskir blómasalar í samvinnu við mónu og nóa síríus örugglega til þess að kallarnir gætu ekki mögulega gleymt valentínusardeginum...
áhrifagjarnir unglingspiltar slógust svo óvænt í lið með húsmæðrunum og gripu fegins hendi einu löglegu afsökunina til að vera rómantískir og gáfu vandræðalegum og töluvert þroskaðri unglingsmeyjum esso blómvendi - "já bara sko... þú veist... sko... í tilefni dagsins... þú veist... sko... það er valentínusardagurinn í dag..." og gáfu þar með til kynna, bara svona til öryggis, að þeir meintu sko ekkert með þessu, væru bara svona ofsalega huggulegir piltar og að viðtakandinn ætti nú aldeilis að geta séð það, ég meina, kommon...
ef stúlkukindin lét sér ekki segjast og tuldraði bara vandræðalega "eh... já, hérna sko, ég meina takk alveg sko..." og skimaði flóttalega í kringum sig var málið sjálfdautt og unglingspilturinn vinur okkar lét sig hverfa án frekari afsakana og með skottið verulega máttlaust og vandlega staðsett milli lappanna...
ef hins vegar, dísin drauma, tókst öll á loft við esso vöndinn (kr. 300,- á næstu bensínstöð) og smellti rembingskossi á rjóðan vanga, þá voru piltinum allir vegir greiðfærir (nei ekki vera svona ógeðsleg, við erum að tala um ofsalega sæta og saklausa unglings puppy-love ást og hrifningu, hitt kemur miklu miku seinna (amk þegar ég var á þessum aldri...)) og hann gat leyft sér að halda í hönd hennar og jafnvel bjóða henni í bíó...
eh... já, the point i was trying to make er einfaldlega það að við eigum ekki að þurfa einhverja made in america pseudo love fest til að gefa hvort öðru blóm einstöku sinnum.
hrmpf...
oj bara segi ég! já, segi, skrifa og meina oj bara! - jólin og nýárið búið og þrír mánuðir í páska þannig að hallmark (jamm, ameríska kveðjukortafyrirtækið (greeting cards...)) hafandi ekkert annað betra að gera (sennilega ekki nógu mörg afmæli, giftingar, jarðarfarir, etc. í jan - mars (þó maður hefði haldið að það væri fáránlega góð sala í "get well soon" kortunum þeirra)) og þurfandi eitthvað nógu djúsí til að koma veltunni af stað, fattaði upp á valentínusardeginum...
af hverju valentínus? jú, grey kallinn, sem var uppi einhverntímann í fyrndinni, nánar tiltekið á hinum myrku miðöldum, gifti eitthvað grey fólk sem var hreint og beint að drepast úr ást hvort á öðru, svo sem ekkert nýtt við það... nema hvað, af einhverjum þjóðfélagslegum ástæðum mátti þetta fólk ekki giftast, amk ekki hvort öðru, en presturinn velentínus, the silly bugger, sá aumur á þeim og gifti þau samt sem áður og týndi lífinu fyrir greiðviknina, var svo miklu miklu síðar tekinn í dýrlingatölu og er meðal þeirra sem til þekkja betur þekktur sem heilagur valentínus, verndari elskanda, og þá meina ég elskanda í fagurbleikum rómantískum barbara cartland skilningi en ekki holdlegum playboy tv eða þaðan af verra... so git yer dirty mind out of the gutter
eníveis, hallmark sá sem sagt snilldina, og gróðamöguleikann auðvitað, á bakvið þetta allt saman, dúkkaði hans heilagleika upp í moderne búning, auglýsti allann pakkann til helvítis og pöpullinn fylgdi opinmynntur á eftir, gasalega sniðugt eitthvað...
vér íslendingar vorum blessunarlega lausir við þetta kjaftæði allt saman þangað til seint á síðasta tug síðustu aldar að ónefnd útvarpskona á bylgjunni, frk. róleg og rómantísk með velgjulegu röddina, tróð þessu óumbeðin upp á þjóðina. íslenskar húsmæður á miðjum aldri gripu andann á lofti, nú loksins gætu þær, skilyrðislaust átt heimtingu á blómvendi amk einu sinni á ári því þótt kallinn gleymdi bæði konudeginum og afmælinu þeirra þá sæu íslenskir blómasalar í samvinnu við mónu og nóa síríus örugglega til þess að kallarnir gætu ekki mögulega gleymt valentínusardeginum...
áhrifagjarnir unglingspiltar slógust svo óvænt í lið með húsmæðrunum og gripu fegins hendi einu löglegu afsökunina til að vera rómantískir og gáfu vandræðalegum og töluvert þroskaðri unglingsmeyjum esso blómvendi - "já bara sko... þú veist... sko... í tilefni dagsins... þú veist... sko... það er valentínusardagurinn í dag..." og gáfu þar með til kynna, bara svona til öryggis, að þeir meintu sko ekkert með þessu, væru bara svona ofsalega huggulegir piltar og að viðtakandinn ætti nú aldeilis að geta séð það, ég meina, kommon...
ef stúlkukindin lét sér ekki segjast og tuldraði bara vandræðalega "eh... já, hérna sko, ég meina takk alveg sko..." og skimaði flóttalega í kringum sig var málið sjálfdautt og unglingspilturinn vinur okkar lét sig hverfa án frekari afsakana og með skottið verulega máttlaust og vandlega staðsett milli lappanna...
ef hins vegar, dísin drauma, tókst öll á loft við esso vöndinn (kr. 300,- á næstu bensínstöð) og smellti rembingskossi á rjóðan vanga, þá voru piltinum allir vegir greiðfærir (nei ekki vera svona ógeðsleg, við erum að tala um ofsalega sæta og saklausa unglings puppy-love ást og hrifningu, hitt kemur miklu miku seinna (amk þegar ég var á þessum aldri...)) og hann gat leyft sér að halda í hönd hennar og jafnvel bjóða henni í bíó...
eh... já, the point i was trying to make er einfaldlega það að við eigum ekki að þurfa einhverja made in america pseudo love fest til að gefa hvort öðru blóm einstöku sinnum.

0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home